خداوند مكلف است كه انسان‌ها را از گمراهى به راه راست هدايت كند و به حق و عدل رهنمون نمايد و از دوگانه پرستى و نادانى و فساد پاك گرداند . اگر پيامبر ( ص ) راه سكوت و گوشه گزينى را درمورد آنان و آنچه مىپرستيدند پيش مىگرفت ، در آن صورت به عابدى مانند ديگر عابدان تبديل مىشد . پيامبر ( ص ) در حالى آنان را به حق دعوت نمود كه يقين داشت بر وى خشم آورده و خواهند شوريد و تمامى تلاش خود را براى از بين بردن او به كار خواهند گرفت . اما اهميتى نداد زيرا به حقانيت راهى كه بدان قدم گذاشته بود يقين داشت . آرى ، دعوت وى جنگ و خونريزى برانگيخت و به بهاى مرگ عمويش حمزه و پسر عمويش جعفر طيار و صدها صحابى مخلص ديگر تمام شد ، با اين وجود دين وى آيين رحمت و صلح و امنيت و آرامش بود . او آنان را با گفتار نيكو به سوى خدا فراخواند اما بر گمراهى خود پاى فشردند . آن‌ها نيز آن حضرت را به چشم‌پوشى از آيين خود دعوت نمودند اما ايشان بر دعوى خود استوار ماند و آن دم كه از پذيرش و تسليم شدن وى درماندند ، به جنگ او درآمدند . چرا پيامبر ( ص ) در برابر باطل سكوت كند ؟ آيا اين سكوت براى صلح دوستى است يا براى جلوگيرى از خونريزى ؟ آيا سكوت در برابر ستم و ستم پيشه‌گان و فساد و سرچشمه آن ، نشانه خيرخواهى است ؟ آيا هرصلحى خواستنى است حتى اگر به حاكميت استبدادى طاغوت بر مردم و شكسته شدن حرمت‌ها بيانجامد ؟ شكى نيست كه در پرهيز از خونريزى به شرط آنكه پيامدهاى زيانبارترى نداشته باشد ، سود فراوانى نهفته است . درخواست سكوت مشركان از پيامبر ( ص ) در برابر سكوت آنان بر برابر وى ( در جاهليت ) بود . اين سكوت ، سازش با شيطان و طغيان‌گرى است . از اين‌رو بود كه پيامبر ( ص ) بدون اعلام جنگ و بركشيدن سلاح ، بر دعوت حق خود پافشارى نمود و اين دشمنان حق بودند كه سلاح بر وى كشيده و به جنگ وادارش كردند . رسول